Η ζωη σαν πίνακας

κοιτούσα έξω από το μικρό παράθυρό μου
εγώ, ποτέ δεν ήξερα να ζωγραφίζω
και μου έδωσαν έναν πίνακα
ήταν άδειος όμως,
τίποτε δeν είχε πάνω
μονο ένα απέραντο άσπρο

εγώ, ποτέ δεν ήξερα να ζωγραφιζω
μου είπαν να τoν ζωγραφίσω
εγω προσπάθησα οσο μπορουσα να τoν κανω ωραίο
έβαλα πραγματικά τα δυνατά μου
εγω ποτε δεν ήξερα να ζωγραφίζω
και μου είπαν ότι είμαι αναγκασμένος να τον ζωγραφίσω

δεν ηξερα να ζωγραφίζω
και τελικα δεν τον έφτιαξα όπως ήθελα
τους ρωτησα εαν μπορουν να μου δώσουν έναν άλλο
αλλα μου απάντησαν οτι δεν θα πάρω άλλο πίνακά
αυτόν θα έχω για πάντα
και ότι λάθη και εαν κάνω
απλως να ζωγραφιζεις πανω τους!
και τους είπα μα έτσι θα μένει το λάθος..!
και εκείνοι μου είπαν "ναι μένει, αλλά μενει κρυμμένο, αυτό που φαίνεται πλέον θα είναι πιο όμορφο πιο προσιτό, αλλά το λάθος εξακολουθεί να υπάρχει, πάντα θα υπάρχει"

εγω ποτε δεν ήξερα να ζωγραφίζω, και ουτε ξερω ακόμα η αλήθεια είναι, αλλά πάντα δίνω ολο μου τον εαυτό
αυτός ειναι ο πίνακάς μου τελικά
και απλα ευχομαι να αναρτηθεί πλάι σε πίνακές που τον θεωρούν ωραίο, αλλά να μπορούν να αναγνωρίζουν και τα λαθη που εχουν συμβει στο εσωτερικο του


μόνο αυτό εύχομαι κοιτώντας έξω από το μικρό παράθυρό μου, βλέποντας τον πίνακά μου