Πόρτες

               Πάντα  μπορείς να μπαίνεις σε πόρτες΄μικρές μεγάλες πολύχρωμες με έντονα χρώματα και στολισμένες με τέτοιο τρόπο που σε προσελκύουν να μπεις μέσα, το πότε και εάν θα μπεις αυτό παραμένει μια απορία που είναι στο καθένας μας να λύσει, το θέμα είναι ατομικό θα έλεγα πριν μπεις, αλλά αφού μπεις τότε γίνονται περίπλοκα τα πράγματα, απειλές για εξόδους απειλές για παραμονές απειλές για γλέντια και ιστορίες, οπότε σαν καλός οικοδεσπότης εσύ θα ακούσεις τον κρότο της πόρτας και θα αρχίσεις τον χορό, κανείς δεν σε κρατάει να μείνεις φυσικά, μόνο καμία σεισμική δόνηση έτσι φασαριόζα που είναι αυτή είναι που σε κάνει και  φεύγεις, ή όταν πλέον είσαι πολύ μικρός για την πόρτα ή η πόρτα πολύ μεγάλη για σένα, είναι αυτές οι αυξομειώσεις που σε μπερδεύουν τελικά, απλά να ξέρεις ότι «εδώ» δεν είναι μπες-βγες, ούτε τσιράκι της στιγμής, θα μπορούσα να πω ότι ποτέ δεν θυμάμαι πότε ήρθαν αλλά πάντα θυμάμαι πότε φεύγουν, θέλοντας και μη, σαν περαστικοί συναντιόμαστε πια, βαρά και εσύ βαρώ και εγώ, αλλά όταν είσαι έξω και σε βρει το χάραμα, από ανάγκη και μόνο θα χτυπήσεις, αλλά σε παρακαλώ….ΑΛΛΟΥ!